já ég skal segja ykkur það...
vorum að koma úr bíóferð með hjördísi frænku stebba, daða, ólöfu, ástu, hönnu og huga af myndinni "lilja 4-ever"... get bara sagt: heeeví dúúútí. alla vega... eftir bíóið fórum við á staðinn skarv, hinn alræmda bar þar sem töskunni minni var hnuplað, ætluðum að freista þess að þrjóturinn hefði kannski skilað e-ju af dótinu mínu. þarna inni voru bara to mennesker, barkonan og fullur gamall kall. við sögðum þeim söguna okkar og konan fór og leitaði... ekkert fannst... buuuuuuuu. við ákváðum að prófa að hringja í símann minn sem var í töskunni minni og athuga þannig hvort við myndum heyra hringinguna. stebbi hringdi og við fórum öll bak við. "du ru ru ruuuu ruuuuuuu..." (beverly-hills-90210-lagið). jeeeeiiiii... det er min telefon! við gengum á hljóðið og viti menn... e-s staðar uppi og bakvið, vel falin, var taskan mín! með símanum mínum! með kreditkortinu mínu! með lyklunum mínum! með meikinu mínu! með strætókortunum okkar! og öllum peningnum, það var ekki búið að taka krónu! ég varð svo glöð, og er ennþá svo glöð!
fatta þetta samt ekki alveg. veskinu var stolið, alveg pottþétt sko, svo hefur þjófurinn bara skilað því, án þess að taka neitt. fannst honum veskið mitt ljótt eða? alla vega... ég er í 7. himni! og búin að taka dani í sátt. jeeeeiiiii!!!